Συνέντευξη της αναπληρώτριας εκπροσώπου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νατάσας Γκαρά στην «ΑΥΓΗ της Κυριακής» και την Κατερίνα Μπρέγιαννη
Ευρύ μέτωπο που θα εμπνεύσει και θα πείσει
- «Αναθεώρηση-πλυντήριο» κυβερνητικών ευθυνών που ουσιαστικά σημαίνει μετωπική επίθεση στο κοινωνικό κράτος και τη δημοκρατική λειτουργία του Δημοσίου επιδιώκει η κυβέρνηση
- Εκτός από εργοδοτικές, υπάρχουν σαφείς πολιτικές ευθύνες. Χρειάζεται πλέον να υπάρξει ένα δίκαιο και βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο» απέναντι στην ανάπτυξη-βιτρίνα.
- Όχι σε «συνεργασίες διαχείρισης». Οι συνεργασίες γίνονται σε προγραμματική βάση.
Αναλυτικά η συνέντευξη:
Προπύργια της συνταγματικής αναθεώρησης της κυβέρνησης είναι η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και το άρθρο 16: βασικοί στόχοι της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Τι απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.;
Ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να εμφανίσει τη συνταγματική αναθεώρηση ως «εκσυγχρονισμό», ενώ στην πραγματικότητα επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα προωθώντας μια αναθεώρηση-«πλυντήριο» για τη νομιμοποίηση κυβερνητικών επιδιώξεων. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μετωπική επίθεση στο κοινωνικό κράτος και τη δημοκρατική λειτουργία του Δημοσίου. Η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και η αναθεώρηση του άρθρου 16 είναι βαθιά ιδεολογικές επιλογές που υπηρετούν ένα μοντέλο συρρίκνωσης του κράτους και εμπορευματοποίησης των δικαιωμάτων.
Η μονιμότητα δεν είναι «βαρίδι» αλλά θεσμική ασπίδα απέναντι στον κομματισμό, στην αυθαιρεσία, στην επισφάλεια και στην εξάρτηση του δημόσιου λειτουργού από την εκάστοτε κυβέρνηση – πρακτικές γνώριμες από τη Νέα Δημοκρατία. Η υπεράσπιση του άρθρου 16 αποτελεί ανάχωμα στα σχέδια ιδιωτικοποίησης και υποβάθμισης της ανώτατης εκπαίδευσης και στη μετατροπή της γνώσης σε προνόμιο των λίγων.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση ανοίγει αυτή τη συζήτηση σε περίοδο γενικευμένης κοινωνικής ανασφάλειας, μεταθέτοντας τις ευθύνες στο άτομο, αντί να απαντήσει στην κρίση θεσμών και Δικαιοσύνης, στην ακρίβεια, στην επισφάλεια, στην προστασία της κατοικίας, της εργασίας, των δικαιωμάτων, του περιβάλλοντος και στη διάλυση του κοινωνικού κράτους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δεν θα επιτρέψει το σύνταγμα να μετατραπεί σε εργαλείο κοινωνικής και πολιτικής οπισθοδρόμησης, ούτε εκβιάζεται από την υποκριτική κυβερνητική πρόσκληση σε συναίνεση.
Πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο Βιολάντα και η κυβέρνηση «άλλαξε» ατζέντα. Φταίει μόνο η απουσία ελέγχων για την τραγωδία; Τι πρέπει να γίνει για να μην θρηνούμε εργαζόμενους/ες;
Το συγκλονιστικό δυστύχημα στη Βιολάντα ανέδειξε ότι ο κίνδυνος στην εργασία έχει γίνει κανονικότητα και απορρέει από πολιτικές επιλογές ενός μοντέλου όπου η ασφάλεια και τα εργασιακά δικαιώματα υποχωρούν μπροστά στην κερδοφορία. Όταν το κράτος αποσύρεται, αποδυναμώνονται οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και το θεσμικό πλαίσιο, υπονομεύεται η συλλογική εκπροσώπηση κι ενισχύεται η υπερεργασία, οδηγούμαστε σε εργατικά δυστυχήματα.
Εκτός από εργοδοτικές, υπάρχουν σαφείς πολιτικές ευθύνες. Γι’ αυτό και κυνικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιτέθηκε στην αντιπολίτευση που αναδεικνύει τους κινδύνους, κατηγορώντας την για «τυμβωρυχία». Αντί να αντιμετωπιστούν οι αιτίες της αύξησης των εργατικών ατυχημάτων και να αναληφθούν ευθύνες, επιλέγεται η ενοχοποίηση της κριτικής.
Δεν μπορεί, επίσης, να αγνοηθεί ότι τα θύματα ήταν νέες γυναίκες, μητέρες. Η απορρύθμιση της εργασίας και η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους πλήττουν πρώτα τις γυναίκες και τους πιο ευάλωτους, όπου η ανασφάλεια και η σιωπή γίνονται όροι επιβίωσης.
Διεκδικούμε ισχυρούς και ανεξάρτητους ελέγχους, στελεχωμένη Επιθεώρηση Εργασίας, Συλλογικές Συμβάσεις, ουσιαστική συλλογική εκπροσώπηση και πραγματική προστασία της μητρότητας, της υγείας, του ωραρίου και της ασφάλειας στην εργασία. Ανάπτυξη χωρίς προστασία της ζωής και της εργασίας δεν είναι πρόοδος.
Η περιφέρεια βιώνει την εγκατάλειψη και έρχεται στην επικαιρότητα είτε με πλημμύρες και καταστροφές (μαζικές σφαγές ζώων), είτε με τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έχει συγκεκριμένες προτάσεις, ακούγονται όμως;
Η περιφέρεια βιώνει διαρκή εγκατάλειψη και υποβάθμιση. Η παραγωγή συρρικνώνεται, το κόστος αυξάνεται, οι δημόσιες υποδομές υποχωρούν και ο πληθυσμός μειώνεται. Η ερήμωση δεν είναι τυχαία ούτε αναπόφευκτη, αλλά αποτέλεσμα της κυβερνητικής αδιαφορίας και έλλειψης συνεκτικού αναπτυξιακού σχεδιασμού.
Η Νέα Δημοκρατία εφαρμόζει ένα συγκεντρωτικό μοντέλο ανάπτυξης που ευνοεί το κέντρο και στερεί από την περιφέρεια ουσιαστικό στρατηγικό ρόλο. Απουσιάζει ολοκληρωμένο σχέδιο για τον πρωτογενή τομέα, τη μεταποίηση, τις τοπικές οικονομίες και τις δημόσιες υποδομές, ενώ οι παρεμβάσεις είναι αποσπασματικές· συνήθως μετά από κάποια κρίση.
Η δική μας πρόταση στηρίζεται σε ένα δίκαιο και βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο που σπάει τον συγκεντρωτισμό και την ανάπτυξη «βιτρίνας». Θέτει στο επίκεντρο την ισόρροπη χωρική ανάπτυξη, τον πρωτογενή τομέα, τη μεταποίηση, την τοπική προστιθέμενη αξία, τις ποιοτικές θέσεις εργασίας, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα συνεργατικά σχήματα, με αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων βάσει κοινωνικών και παραγωγικών κριτηρίων. Παράλληλα, προτάσσει ισχυρές δημόσιες υποδομές, Υγεία και Παιδεία στην περιφέρεια και ενεργό ρόλο των τοπικών κοινωνιών. Για εμάς, ανάπτυξη σημαίνει να μπορεί ο άνθρωπος να ζει και να εργάζεται στον τόπο του με αξιοπρέπεια και προοπτική.
Η δημοσκοπική εικόνα για τα κόμματα του προοδευτικού χώρου δεν είναι ενθαρρυντική. Πιστεύετε ότι υπάρχει χρονικό όριο για τις συνεργασίες;
Η συζήτηση για τις συνεργασίες έρχεται ως κοινωνική αναγκαιότητα συνοχής και ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου που θα διεκδικήσει την πολιτική αλλαγή. Προφανώς, δεν μπορεί να γίνεται υπό το βάρος δημοσκοπικής πίεσης· όμως δεν μπορεί και να αναβάλλεται επ’ αόριστον. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφαρμόζει μια πολιτική βαθιά κοινωνικά άδικη και θεσμικά επικίνδυνη· η κοινωνία ζητά εναλλακτική.
Γι’ αυτό και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μιλά καθαρά για προοδευτικές συνεργασίες σε προγραμματική βάση που θα αφορά την εργασία, τη δημοκρατία, το Κράτος Δικαίου, την αναδιανομή πλούτου, την προστασία των κοινωνικών αγαθών. Δεν επιδιώκουμε συνεργασίες διαχείρισης, αλλά ένα ευρύ μέτωπο που θα εμπνεύσει και θα πείσει. Έναν πολιτικό φορέα που θα ενεργοποιήσει τους συμπολίτες μας, ώστε να διεκδικήσουμε άλλους όρους ζωής και πολιτικής· όμως, θα στήσουμε κι ένα τείχος απέναντι σε ακροδεξιές και νεοφιλελεύθερες αντιλαϊκές πολιτικές.
Γι’ αυτό κι έχουμε την πολιτική ευθύνη να μην χαθεί άλλος χρόνος, να πάρουμε άμεσα πρωτοβουλίες, χωρίς εγωισμούς και περιχαρακώσεις, απέναντι σε μια κυβέρνηση που στρώνει το χαλί στον αυταρχισμό και τον τραμπισμό, βαθαίνει τις ανισότητες, απαξιώνει τους θεσμούς και καλλιεργεί τη φτώχεια και τον ατομικισμό.
“Ο τζάμπα πέθανε” λέει η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ στους εκπαιδευτικούς αλλά και ευρύτερα όταν αντιμετωπίζει τους δημοσίους υπαλλήλους σαν “τεμπέληδες”. Τι απαντάτε;
Ο κυνισμός μιας κυβέρνησης που συντηρεί την ακρίβεια και τη στεγαστική ασφυξία κι επιτίθεται σε δημόσιους λειτουργούς, απαξιώνοντας τις ανάγκες τους, περικλείεται στην παραπάνω φράση. Το εξοργιστικό είναι ότι μιλά για «τζάμπα» το κόμμα που χρωστά εκατοντάδες εκατομμύρια, το κόμμα των απευθείας αναθέσεων, των σκανδάλων και της κακοδιαχείρισης δημόσιων πόρων. Το κόμμα που βλέπει το κράτος ως λάφυρο και πηγή πλουτισμού και βολέματος των ημετέρων.
