από Νίκος Νικάνορας
Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ ΡΗΓΜΑΤΩΝ
Mετάφραση και επιμέλεια στην ελληνική γλώσσα: Νίκος Νικάνορας
Πηγή: il rovescio.it
«Αν γνωρίζετε τον εχθρό σας και τον εαυτό σας, η νίκη σας είναι εξασφαλισμένη. Αν γνωρίζετε τον εαυτό σας αλλά όχι τον εχθρό σας ,όλες οι εκδοχές να κερδίσετε ή να χάσετε είναι οι ίδιες. Αν δεν γνωρίζετε ούτε το εαυτό σας αλλά ούτε και τον εχθρό σας, θα χάσετε κάθε μάχη.
Σουν Τσου
Η τέχνη του πολέμου
« Είναι η στιγμή της ειρήνης διαμέσου της ισχύος. Είναι η στιγμή μιας κοινής άμυνας. Τις επόμενες εβδομάδες και τους μήνες, πρέπει να επιδείξουμε περισσότερο θάρρος. Μας περιμένουν περισσότερες δύσκολες επιλογές, Ο καιρός των ψευδαισθήσεων έχει παρέλθει.» Αυτά ακριβώς δήλωσε, στις 4 Μάρτη 2025, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάϊεν, παρουσιάζοντας ένα σχέδιο 5 σημείων για τον επανεξοπλισμό των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κινητοποιώντας σχεδόν 800 δισεκατομμύρια ευρώ για τις αμυντικές δαπάνες. Αυτή η δήλωση ξεπερνά και προστίθεται στον προϋπολογισμό των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ που η Bundestag, η Γερμανική Βουλή, ενέκρινε στις 18 Μαρτίου με τους ψήφους του SPD και του CDUCSU και των Πρασίνων, κατά τρόπο ώστε να περάσουν οι συνταγματικές τροποποιήσεις που στοχεύουν να επενδύσουν στον επανεξοπλισμό και να υπερβούν έτσι το «εμπόδιο» του ορίου του χρέους και των δημοσίων δαπανών (που ορίζει το σύμφωνο Σταθερότητας σ.τ.μ.).
Η πολυεκατομμυριούχος συμφωνία για να χρηματοδοτηθεί η Γερμανική άμυνα δίνει με τη σειρά της μια ώθηση στο σχέδιο Ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού. Αυτό το τελευταίο δομείται και διαρθρώνεται γύρω από 5 στρατηγικά σημεία. Το πρώτο σημείο του σχεδίου “Rearm Europe” προβλέπει την ενεργοποίηση της ρήτρας εθνικής διαφύλαξης του συμφώνου σταθερότητας (δηλαδή της ρύθμισης που εποπτεύει τους προϋπολογισμούς των κρατών μελλών της Ε.Ε) Αυτό το μέτρο θα επιτρέψει στα κράτη μέλη να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες πέρα από το όριο του 3% του ελλείμματος χωρίς την ενεργοποίηση της διαδικασίας ευρωπαϊκής παράβασης. Στην πράξη δηλαδή, οι κυβερνήσεις θα μπορούν να επενδύουν κατά βούληση στους εξοπλισμούς χωρίς να φοβούνται τις κυρώσεις από πλευράς της Ε.Ε. (δηλαδή να κάνουν αυτό ακριβώς που όλες οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί , τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς, θεωρούσαν αδύνατο, όσο αφορούσε τις κοινωνικές και τις υγειονομικές δαπάνες). Το δεύτερο σημείο προβλέπει ένα καινούριο χρηματοδοτικό εργαλείο 150 δισεκατομμυρίων ευρώ για τις «διαμοιραζόμενες» στρατιωτικές επενδύσεις (Βλέπε SAFE σ.τ.μ.).
Η ιδιαιτερότητα έγκειται στο ότι αυτές οι στρατιωτικές επενδύσεις αφορούν ομογενοποιημένους εξοπλισμούς μεταξύ των στρατών των διαφόρων κρατών, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι τα στρατιωτικά συστήματα μπορούν να λειτουργήσουν μαζί σε περίπτωση πολέμου. Για να εγκαταστήσει αυτό τον μηχανισμό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα χρησιμοποιήσει το άρθρο 122 της συνθήκης της Ένωσης, που επιτρέπει τη δημιουργία έκτακτων χρηματοδοτικών εργαλείων χωρίς την επικύρωση του κοινοβουλίου των ευρωπαϊκών κρατών. Το τρίτο σημείο εισάγει τη δυνατότητα χρήσης των πόρων προορισμένων για την κοινωνική ειρηνοποίηση (τα « ταμεία σύγκλισης» που είναι παρόντα μέσα σε κάθε «σχέδιο ανθεκτικότητας» που εισάχθηκε κατά τα τελευταία αυτά χρόνια και άμεση διακήρυξη του μανιφέστου της αστικής τάξης των ευρωπαϊκών κρατών, (δηλαδή του κειμένου Next generation UE) για τα σχέδια των πολεμικών επανεξοπλισμών.
Το τέταρτο σημείο του σχεδίου προβλέπει τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων στην μακρόχρονη χρηματοδότηση των επενδύσεων στρατιωτικού χαρακτήρα , ενώ το πέμπτο και τελευταίο σημείο προστάζει την γενική κινητοποίηση του λεγόμενου ιδιωτικού κεφάλαιου, με άλλα λόγια την κλοπή των μικρών αποταμιεύσεων των μη προνομιούχων κοινωνικών τάξεων της παλιάς ηπείρου με στόχο να χρηματοδοτηθεί ο πόλεμος των αφεντικών και των κρατών, απομυζώντας τα χρήματα από τους μικρούς τραπεζικούς λογαριασμούς για να τους μεταβάλλουν σε κεφάλαια υψηλού ρίσκου στις στρατιωτικές επενδύσεις και στην διαδικασία βιομηχανικής αναδιάρθρωσης της παλαιάς ηπείρου. Τα μέτρα που έχουν προταθεί από τον Μάριο Ντράγκι και τον Ενρίκο Λέττα μετά από την επιτυχία τους κατά τα τελευταία αυτά χρόνια προς ζημιά των εκμεταλλευόμενων τάξεων για να χρηματοδοτήσουν τα δημόσια έργα του ιταλικού κράτους (σε αυτή την περίπτωση επίσης για το «εσωτερικό μέτωπο» των κρατών διαρθρωμένο γύρω από τα μέτρα καταστολής που η κυρίαρχη τάξη του ιταλικού κράτους αποτελεί σχολείο για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση). Τέλος, η εθνικιστική ιδεολογία χρησιμεύει ως ταχυδρομικός φάκελος και αναγκαίο συστατικό στο ξέσπασμα του παγκοσμίου πολέμου. Τόσο μέσα στις ανοικτά αντιδραστικές αποχρώσεις της ( για παράδειγμα, όλα τα κόμματα της άκρας Δεξιάς ζητούν μια μεγαλύτερη προσοχή αναφορικά με τους διαφορετικούς εθνικούς επανεξοπλισμούς) όσο και μέσα στις προοδευτικές και αριστερές αποχρώσεις της (για παράδειγμα στη Γαλλία, είναι προφανείς οι δηλώσεις ορισμένων εκπροσώπων του Νέου Λαϊκού Μετώπου σχετικά με την επείγουσα ανάγκη επανασύστασης μιας πατριωτικής και εθνικιστικής αριστερής ιδεολογίας. Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, τηρουμένων των αναλογιών και των διαφορών, η τάση αυτή εκφράζεται ξεκάθαρα και με έμεσο για την ώρα τρόπο, από πρώην αριστερούς διανοούμενους και όχι μόνο, του τύπου του Γιώργου Καραμπελιά, οι οποίες πλέον κατορθώνουν να συσπειρώσουν αρκετά αυτιά γύρω τους).
Μέσα σε αυτό ακριβώς το διαμορφούμενο κλίμα, θα τολμούσαμε να πούμε, της ιερής ένωσης και της κινητοποίησης των συνειδήσεων και των σωμάτων, η λιποταξία (όσο μας αφορά) από το Δυτικό Μέτωπο καθίσταται ολοένα και περισσότερο μια επείγουσα αναγκαιότητα. Πως όμως πρέπει να πορευθούμε;
Aς προσπαθήσουμε πρώτα από όλα να φωτογραφήσουμε τις δυναμικές και να εντοπίσουμε συγκεκριμένες συντεταγμένες του Παγκοσμίου Πολέμου που επιταχύνεται πάνω στην πλαγιά του βουνού που μας οδηγεί προς την καταστροφή (και αυτή σήμερα και προς αποφυγή παρεξηγήσεων είναι μια ρεαλιστική εκτίμηση και όχι καταστροφολογία), ξεκινώντας από το ανατολικό ευρωπαϊκό μέτωπο και κρατώντας παράλληλα σθεναρά με τα χέρια μας το όπλο του επαναστατικού ντεφετισμού (defaitisme revolutionnaire) και του αντιεξουσιαστικού διεθνισμού.
Η νίκη του τμήματος της αμερiκάνικης κυρίαρχης τάξης που υποστηρίζει την δίοικηση του Τραμπ επιτάχυνε την ισχυροποίηση του επεμβατισμού των ΗΠΑ στην αμερικανική ήπειρο (Γροιλανδία, Καναδάς, Βενεζουέλα),στην Αφρικανική στην Μέση Ανατολή και πάνω από όλα στη ζώνη του Ινδο-ειρηνικού ενώ η προώθηση των διαπραγματεύσεων και των «συναντήσεων ειρήνης» μεταξύ των κυρίαρχων βορειοαμερικάνικων κυρίαρχων τάξεων και των ρώσικων καθιστά προφανή την αυξανόμενη αντιπαράθεση με τις αστικές τάξεις της Γηραιάς ηπείρου (είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι μια από αυτές τις «συνόδους ειρήνης» έγινε στην πόλη του Μονάχου που υπήρξε ήδη θέατρο της δυστυχώς περίφημης συνόδου της ειρήνης του 1938) μέσα σε ένα κλίμα του είδους Γιάλτα 2.0 που υπενθυμίζει ωστόσο τις δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ ότι αυτή η οργάνωση χρησιμεύει ακριβώς για «να κρατάει τους Αμερικάνους μέσα, τους Ρώσους απέξω και τους Γερμανούς κάτω». Αυτό ακριβώς το πράγμα μας οδηγεί να επαναστοχαστούμε αναφορικά με τον στόχο της μεγαλύτερης πράξης πολέμου που έγινε στην μεταπολεμική Ευρώπη προς ζημιά των γειτόνων μας, δηλαδή για το σαμποτάζ του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream. Κατά την διάρκεια αυτών των τελευταίων μηνών, το έδαφος της περιοχής του Κουρσκ, έτσι όπως και οι συνοριακές ζώνες μεταξύ της Ουκρανικής περιοχής του Σουμί και της Ρωσικής περιοχής του Μπελγκορόντ, ανακαταλήφθηκαν εντελώς από τις ρώσικες και τις Βορειοκορεατικές στρατιωτικές δυνάμεις. ¨Οσον αφορά τα Ουκρανικά εδάφη, η περιοχή του Ντονέτσκ βρίσκεται υπό Ρωσικό έλεγχο πάνω από 73%, αυτή της Χερσώνας σε 59% και τώρα υπάρχει μια πλήρης κατοχή και έλεγχος της περιοχής του Λουγκάνσκ. Αυτή τη στιγμή περισσότερο από το 21% του εδάφους του Ουκρανικού κράτους βρίσκεται υπό των έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων της Μόσχας. Είναι προφανές ότι οι στρατιωτικές επιτυχίες των Ρώσων κατά τους τελευταίους αυτούς μήνες στο ανατολικό μέτωπο έχουν μια αυξημένη επίδραση στις συνομιλίες, δεδομένου ότι η Ρώσικη αστική τάξη κερδίζει αυτή την στιγμή τον πόλεμο, και η τωρινή ανησυχία των διευθυνόντων μας συνίσταται στο να θέσουν γρήγορα ένα τέλος στην σύγκρουση πριν την κατάρρευση του Ουκρανικού στρατού και την αντεπίθεση του ρωσικού στρατού. Ο κίνδυνος που οι διευθύνοντες των δυο στρατοπέδων αντιλαμβάνονται περισσότερο είναι η παρουσία ένός δύστροπου προσκεκλημένου στο τραπέζι των ενδεχομένων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, δηλαδή ακριβώς ο ρόλος που η κοινωνική μας τάξη διαδραματίζει σε αμφότερες τις πλευρές του μετώπου, με τον κίνδυνο που γίνεται ολοένα προφανέστερος μιας εκθετικής αύξησης της λιποταξίας από τον Ουκρανικό μιλιταρισμό και αυτόν του ΝΑΤΟ αφενός και από τον Ρώσικο αφετέρου, μέχρις σημείου-όπως δήλωσαν τον περασμένο μήνα συγκεκριμένοι γεωπολιτικοί αναλυτές των Δυτικών αφεντικών – μιας ανταρσίας των Ουκρανικών στρατευμάτων ενάντια στην (διεφθαρμένη) κυβέρνηση του Κιέβου.
Όπως ανέκαθεν έχουμε υποστηρίξει, ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι επίσης ένας πόλεμος για τον έλεγχο σημαντικών κοιτασμάτων σπανίων γαιών που είναι απαραίτητες στην πολεμική οικονομία και επίσης στην μεταβολή της κοινωνίας και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής προς την αριθμητική φάση. (1) Παράλληλα, η συνέχιση της ενδεχόμενης και ολοένα περισσότερο εύθραυστης στρατιωτικής αμερικανικής βοήθειας εξαρτάται από την συμφωνία που παραδίδει στα χέρια του αμερικάνικου καπιταλισμού τα κοιτάσματα των μεταλλευμάτων και τις Ουκρανικές υποδομές οι οποίες, σύμφωνα με ορισμένες πηγές από το Κιέβο κατά τους τελευταίους αυτούς μήνες, θα είχαν ήδη παραχωρηθεί στην Βρετανική αυτοκρατορία 2.0 πάνω στη βάση μιας συμφωνίας που υπογράφηκε με ευκαιρία την επίσκεψη στο Κιέβο του βρετανού πρωθυπουργού Στάρμερ.
Βέβαια, ήδη από την διάσκεψη του Μονάχου είχε τεθεί το ζήτημα από την αντιπροσωπεία της αμερικανικής γερουσίας της πρότασης ενός συμβολαίου που θα παραχωρούσε στις ΗΠΑ τα δικαιώματα του 50% των μελλοντικών μεταλλευτικών αποθεμάτων της Ουκρανίας. Οι διαφωνίες κα οι αμφιταλαντεύσεις του Τραμπ αναφορικά με το ζήτημα των σπανίων γαιών αυτούς τους τελευταίους μήνες οφείλονται στον ενεργητικό ρόλο αναφορικά με το ζήτημα που έπαιξαν οι βρετανικές διευθύνουσες τάξεις οι οποίες, σύμφωνα με μια προϋπάρχουσα συμφωνία που είχε υπογραφεί από τον Ζελένσκι και τον Στάρμερ, το Ουκρανικό κράτος είχε δεσμευτεί να μεταβιβάσει όλα τα λιμάνια, τους σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, τα παραγωγικά συστήματα και μεταφοράς φυσικού αερίου και τα ορυχεία τιτανίου υπό τον έλεγχο του Λονδίνου. Το κοίτασμα λιθίου του Σεβτσένκο στο Ντονέτσκ περιέχει 13,8 εκατομμύρια τόνους μεταλλευμάτων λιθίου. Αυτό το κοίτασμα είναι το μεγαλύτερο όχι μονάχα της Ουκρανίας, αλλά όλης της Ευρώπης.
Από το 2021, η μεταλλευτική εταιρία της Ευρωπαϊκής κοινοπολιτείας Λιθίου είχε ανακοινώσει ότι σχεδίαζε να σφραγίσει αυτό το κοίτασμα. Η απώλεια αυτού του κοιτάσματος αποτελεί σκληρό πλήγμα για τις ανάγκες σε λίθιο των κυρίαρχων τάξεων στην Ε.Ε που σε κάθε περίπτωση ήταν υποχρεωμένες να στραφούν προς την Βρετανική αστική τάξη. Όμως, επίσης και η αγρο-βιομηχανία (δηλαδή η εντατική εκμετάλλευση των γαιών και των βοσκούμενων ζώων διαμέσου της εκδίωξης των τοπικών κοινοτήτων) αποτελεί επίσης σημαντικό βραχίονα μέσα στην κούρσα των ανταγωνιστικών συμφερόντων των αφεντικών για τον έλεγχο των πλουσίων πλουτοπαραγωγικών πηγών της αρχαίας Σαρματίας. Για παράδειγμα, από το 2013 η Ουκρανική αγροτική εταιρία “Ksg Agro” υπέγραψε μια συμφωνία με την « Xinjiang Production and Construction Corps» του κινεζικού κράτους για την ενοικίαση γεωργικών γαιών στην ανατολική περιοχή του Ντνιπροπετρόφσκ. Η συμφωνία προέβλεπε την αρχική ενοικίαση 100000 εκταρίων, με δυνατότητα επέκτασης στα 3 εκατομμύρια εκτάρια με την πάροδο του χρόνου, ή διαφορετικά περίπου το 5% του Ουκρανικού εδάφους με κύριο στόχο των εκτροφή χοίρων που προορίζονται για την Κινεζική αγορά. Αυτό το σχέδιο έχει σήμερα αποτύχει όχι μονάχα εξαιτίας των πολεμικών γεγονότων αλλά επίσης εξαιτίας της αντίστασης και των μικρών αγώνων των τοπικών κοινοτήτων. Σύμφωνα με την εκτίμηση του 2023 του “Oakland institute”, περισσότερα από 9 εκατομμύρια εκτάρια αγροτικών Ουκρανικών γαιών κυριαρχούνται από την τοπική μεγαλοαστική τάξη καθώς και από τις μεγάλες αμερικάνικες, ευρωπαϊκές και Σαουδαραβικές αγρο-βιομηχανικές εταιρίες (όπως η «NHC Capital των ΗΠΑ,η “Agrogeneration” στη Γαλλία, και των KWS και BAYER στην Γερμανία.
Συνοριακή περιοχή από την εποχή του Χανάτου της χρυσής ορδής και του μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας, όλοι οι εκμεταλλευτές και οι διαχρονικοί καταπιεστές αναζητούσαν ανέκαθεν να ελέγξουν το τμήμα της Σαρματικής πεδιάδας που βρέχονταν από την Μαύρη θάλασσα. Το ίδιο το όνομα «Ουκρανία» σημαίνει «κοντά στα σύνορα», δηλαδή τα σύνορα μεταξύ του μπλοκ των κρατών και των αντιπαρατιθέμενων καπιταλισμών και μια μικρή ημίκλειστη και αβαθή φυσική λεκάνη: τη Μαύρη θάλασσα. Το όνομα αυτής της τελευταίας δεν είναι ωστόσο συνδεδεμένο με το χρώμα των νερών της αλλά «Kαρά» (Μαύρη) είναι το όνομα που δόθηκε από τους Τούρκους σ’ αυτή την υδάτινη επιφάνεια σύμφωνα με μια αρχαία σύγκλιση των γεωγραφικών σημείων με ιδιαίτερα χρώματα. Όμως η συνδεδεμένη παράδοση μ’ αυτή την υδάτινη επιφάνεια είναι παλαιότερη. Τον έβδομο αιώνα π.χ . οι πρώτοι άποικοι των ακτών της (οι Ίωνες) την αποκαλούσαν «Εύξεινο Πόντο» («αφιλόξενη θάλασσα»). Οι ίδιες οι λέξεις δεν είναι ποτέ ουδέτερες, αλλά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των διαφορετικών εκμεταλλευτριών τάξεων, όπως μπορούν να εξυπηρετήσουν επίσης αυτά των εκμεταλλευόμενων αποκαλώντας τα πράγματα με το όνομά τους, κατονομάζοντας τους υπεύθυνους της καταπίεσης και περιγράφοντας μια άλλη θέαση του κόσμου και της ζωής. Όπως καταδεικνύει το όνομά της, αυτή η θάλασσα δεν ελέγχθηκε ποτέ από κανένα. Στην παρούσα ιστορική συγκυρία , τέσσερα μπλοκ κρατών και κορυφαίων καπιταλισμών συναντιούνται και αντιπαρατίθενται στις ακτές και μέσα στα νερά του «Εύξεινου Πόντου» , Αυτό της Ρωσίας, αυτό των ΗΠΑ, αυτό της «Ευρώπης» και αυτό του νεο-Οθωμανισμού. Μια κλειστή θάλασσα που χαρακτηρίζεται από μια και μοναδική πρόσβαση: αυτή του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων που ελέγχεται από το Τουρκικό κράτος. Οι κυρίαρχες Ρωσικές τάξεις ανέκαθεν θεωρούσαν αυτή την θάλασσα ως στρατηγικής σημασίας, διότι αποτελεί την μοναδική πρόσβασή τους στις θερμές θάλασσες και στην σημασία τους όσον αφορά τις παγκόσμιες μεταφορές. Για τον νεο-Οθωμανισμό του τουρκικού κράτους, η απομάκρυνση των ανταγωνιστικών κρατών από την Ανατολία είναι θεμελιώδους σημασίας, ενώ παράλληλα ο επεκτατισμός των συμφερόντων του τουρκικού κεφάλαιου προς την Ευρώπη , την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία επιδιώκεται συστηματικά. Το καινούριο στρατιωτικό δόγμα της “Mavi Vatan” (Γαλάζια Πατρίδα» ) αντικατοπτρίζει στο έπακρο αυτούς τους στόχους.
Μεταξύ των κρατών και των εμπόλεμων δυνάμεων η μια εναντίον της άλλης, η τουρκική διπλωματία προσπαθεί να διανοίξει περιθώρια επιρροής κατά μήκος και πλάτος των αξόνων που προαναφέραμε. Για παράδειγμα, καταδικάζει τη Μόσχα για την εισβολή στην Ουκρανία αλλά δεν σταματά να κάνει μπίζνες μαζί της. Επιτρέπει στα πλοία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού να μπαίνουν και να βγαίνουν από τον Βόσπορο , αλλά υποχρεώνει τους Ρώσους συνέταιρους να αποδεχτούν ότι διευθύνει το “Black Sea Grain Initiative” που διαπραγματεύτηκε η Άγκυρα προκειμένου να επιτρέψει στην εύφορη Ουκρανία να εξάγει τα αποθέματα τροφίμων , αυξάνοντας φυσικά τους φόρους διέλευσης των εμπορικών πλοίων στη θάλασσα του Μαρμαρά. Οι απόπειρες σε αυτή τη θάλασσα από πλευράς των Ευρωπαίων διευθυνόντων για να σπάσουν την προκαλούμενη ζημιά από τον στραγγαλισμό που επιφέρει ο ανταγωνισμός μεταξύ των κυρίαρχων αμερικανικών και των ρώσικων τάξεων πάνω στην Ευρώπη είναι αξιοσημείωτες, στην κατεύθυνση αυτού του γεγονότος που αναδύεται ολοένα περισσότερο ως η επανεμφάνιση της συνθήκης της Γιάλτας ,για παράδειγμα διαμέσου της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων πυθμένων αυτού του , πελάγους. Η Ε.Ε.ελπίζει να υλοποιήσει την πόντιση ενός υποθαλάσσιου καλωδίου για το ίντερνετ μήκους 1100 χ.λ.μ. για να ενώσει τα κράτη μέλη με την Γεωργία , με μια επένδυση γύρω στα 45 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό το σχέδιο στοχεύει « να μειώσει την εξάρτηση της περιοχής από την διασυνδεσιμότητα μέσω οπτικών ινών που γίνεται χερσαίως διαμέσου της Ρωσίας» δήλωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όπως υποστηρίζουν οι Financial Times. Αυτή τη στιγμή γύρω στο 99% του διηπειρωτικού ίντερνετ μεταδίδεται διαμέσου περισσότερων από 400σιων υποβρυχίων καλωδίων που εκτείνονται σε μήκος 1,4 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Η ιεραρχία και ο έλεγχος των θαλάσσιων δρόμων, των λιμανιών, των μεταφορών και των υποδομών τους προσανατολίζουν την κυκλοφορία των εμπορευμάτων και των κεφαλαίων. Εκφράζει ανέκαθεν την ισχύ των κρατών από την γέννησή τους καθώς και την ανάπτυξη του κεφάλαιου. Η θάλασσα, ο καπιταλισμός και ο πόλεμος μετακινούν και επαναπροσδιορίζουν την σχέση δύναμης μεταξύ των κρατών και των κυρίαρχων τάξεων, μέσα από τα δυο τελευταία παγκόσμια σφαγεία όπως ακριβώς και σήμερα. Ο παγκόσμιος πόλεμος που βρίσκεται αυτή η στιγμή σε εξέλιξη διαχέεται στρατηγικά πάνω στα κύματα. Πάνω και κάτω από αυτά, διαμέσου του ελέγχου των υποθαλάσσιων πυθμένων, της γης, του διαστημικού και κυβερνητικού χώρου μέχρι τον έλεγχο των τεχνολογιών που επιτρέπουν τον έλεγχο του ασύγκριτα μικρού χώρου (του γενετικού και του νανοτεχνολογικού, που διαμέσου κυρίως αυτής ακριβώς της εξέλιξης μπορεί πλέον βάσιμα να γίνει λόγος σήμερα για το πέρασμα από μια παρελθούσα τυπική μορφή κυριαρχίας του κεφάλαιου και του κράτους κατά την λεγόμενη βιομηχανική τους περίοδο, στην εποχή της πραγματικής τους κυριαρχίας που αποκαλέσθηκε συχνά και μεταβιομηχανική και με ότι αυτό το γεγονός συνεπάγεται κοινωνικά) στην ουσία, και αυτό αξίζει να τονισθεί, ο γενετικός και ο νανοτεχνολογικός χώρος έχουν συρρικνωθεί σε μια και μοναδική διάσταση που ελέγχεται από τις πολυεθνικές και τα ισχυρά κράτη.
Για την κοινωνική μας τάξη, θεωρούμε ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η απόπειρα μπλοκαρίσματος των υποδομών της τροφοδοσίας που επιτρέπουν στην μεγα-μηχανή του θανάτου του κεφάλαιου και του κράτους να λειτουργεί, αποτελεί μια ζωτική και απαράβατη αναγκαιότητα ώστε να καταστεί δυνατή η γενικευμένη κοινωνική λιποταξία του πολέμου τους.
Θα επιχειρήσουμε ακολούθως να εισάγουμε δύο νοηματικά εργαλεία για να αναλύσουμε τις κινήσεις και τις θέσεις του ταξικού εχθρού μας και, πάνω από όλα, για να καταστεί δυνατό να συλλάβουμε «την γονιμότητα του απρόβλεπτου παράγοντα» (Προυντόν) και για να προσπαθήσουμε να του προσδώσουμε συ γκεκριμένη μορφή μέσα στις εδαφικές περιοχές όπου κάνει την παρουσία του και οπωσδήποτε που θα την κάνει ακόμα περισσότερο στο μέλλον: για να ιχνηλατήσουμε την έννοια των « κρίσιμων στρατηγικών θαλασσίων περασμάτων» καθώς και των εξεγερσιακών και επαναστατικών δυνατοτήτων που μας διανοίγονται μέσα στα ρήγματα που αντανακλούν , δηλαδή μέσα στα εδάφη όπου αντιπαρατίθενται τα συμφέροντα των κρατών και των ανταγωνιζόμενων μπλοκ εξουσίας.
Όταν γίνεται λόγος για τον έλεγχο της Θάλασσας και για τον έλεγχο των χώρων (των φυσικών όσο και των εικονικών όπως η αριθμητική ψηφιακή διάσταση) για τους ταξικούς εχθρούς μας πρόκειται ακριβώς για τον έλεγχο των εδαφών που περιτριγυρίζουν αυτούς τους χώρους και για την κυριαρχία πάνω στη δομή των υποδομών που καθιστά δυνατή την ίδια την εκμετάλλευση και την ύπαρξη του κόσμου τους. (από τους εμπορικούς δρόμους μέχρι τις υλικές υποδομές όπως τα καλώδια του υποθαλάσσιου ίντερνετ που επιτρέπουν την μεταβολή της κοινωνίας και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής προς την ψηφιακή-αριθμητική εποχή). Για να μπορέσει να ελέγξει αυτούς τους χώρους και αυτά τα εδάφη τα κράτη και η κυρίαρχη τάξη πρέπει να ελέγξουν τα θαλάσσια στενά, που σε παγκόσμιο επίπεδο αποκαλούνται συνήθως «κρίσιμα στρατηγικά θαλάσσια περάσματα». Πρόκειται για φυσικά ή τεχνητά περάσματα (όπως του Παναμά και του Σουέζ)για κρατικές αρτηρίες και για υλικούς μηχανισμούς αξιοποίησης και αναπαραγωγής του κεφάλαιου, διαμέσου των οποίων διέρχεται σχεδόν το σύνολο των εμπορευμάτων και των καλωδίων του ίντερνετ σε παγκόσμια κλίμακα. Η Μάλακκα, η Ταϊβάν, ο Παναμάς, το Γιβραλτάρ, το Ότραντο, το κανάλι της Σικελίας, το Σουέζ, τα Δαρδανέλλια, το Μπαμπ αλ Μαντάμπ, το Ορμούζ, ο Βερίγγειος πορθμός, το κανάλι μεταξύ Ισλανδίας και Γροιλανδίας,το Αιγαίο πέλαγος, ο κόλπος της Γιουτλάνδης κ.λ.π. Αν θεωρήσουμε δε τα διαφορετικά μέτωπα που ανοίχθηκαν από την εποχή του Α παγκοσμίου πολέμου μέχρι σήμερα, αντιλαμβανόμαστε ότι οι αντιπαραθέσεις και οι πόλεμοι των αφεντικών μας που βρίσκονται σε εξέλιξη περιστρέφονται γύρω από την κυριαρχία αυτών των στρατηγικών θαλασσίων περασμάτων διότι για τα κράτη και τους καπιταλισμούς από τη στιγμή της γέννησής τους, η θάλασσα είναι ένα αναπόφευκτο πέρασμα μέσα στην κούρσα για την ισχύ τη δική τους καθώς και αυτήν την εκμεταλλευτριών τάξεων. Αυτός που κυριαρχεί επί αυτών των χώρων και κατά συνέπεια, στην πράξη επί, αυτών των κρίσιμων στρατηγικών περασμάτων, κυριαρχεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Γύρω από αυτά αντιπαρατίθενται ή αλληλοεπικαλύπτονται τα διάφορα «ρήγματα» των μπλοκ των κρατών και των καπιταλισμών, που ανταγωνίζονται οι μεν τους δε. Μπορεί δε να ειπωθεί σε γενικές γραμμές επίσης ότι μέσα σε ορισμένα εδάφη που βρίσκονται πάνω σε αυτά τα ρήγματα, οι κοινωνικές και οι οικονομικές αντιθέσεις διαφαίνονται με πιο προφανή τρόπο. Πρόκειται για εδάφη και για κοινωνίες που διαφιλονικούνται άμεσα ή απλά θεωρούνται ως αδύναμοι κρίκοι από το αντίπαλο μπλοκ εξαιτίας των ιδιαίτερων ιστορικών, κοινωνικών, οικονομικών ή πολιτισμικών τους χαρακτηριστικών. Για παράδειγμα, για τα αφεντικά μας τα εδάφη και οι κοινωνίες της Νότιας Ευρώπης είναι εν δυνάμει περισσότερο ευαίσθητες εξαιτίας των αντιφάσεων που θα μπορούσαν να καταλήξουν σε εξεγέρσεις και σε συνθήκες γενικευμένης αυτοδιαχείρισης καθώς και σε αυτές μιας επαναστατικού χαρακτήρα κάθαρσης που θα μπορούσαν να προκύψουν. Τα ιστορικά παραδείγματα μέσα από τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα δυο εργαλεία προσανατολισμού και πλοήγησης αναφορικά με τις σημερινές εξεγερτικές δυνατότητες, ανάγονται σε όλες τις μεγάλες ελευθεριακές επαναστάσεις της ιστορίας του εικοστού αιώνα (Μαντζουρία, Ουκρανία, Κροστάνδη, Καταλωνία).
Αν λοιπόν σήμερα αναστοχαστούμε αναφορικά με τα επεξεργασμένα σχέδια που εδώ και αρκετές δεκαετίες πλέον έχουν χαρακτηρίσει συνολικά τον τομέα του αναρχισμού της δράσης αναφορικά, με ιδιαίτερο τρόπο. με τις επαναστατικές δυνατότητες και τις ευκαιρίες στο εσωτερικό των κοινωνιών της Νότιας Ευρώπης και της λεκάνης της Μεσογείου, Θεωρούμε ότι αυτή τη στιγμή, μεταξύ των αντιφάσεων που διανοίγονται μέσα σε ορισμένες περιοχές εξαιτίας του παγκοσμίου πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη καθώς και της κοινωνικής αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού, καθώς εκτιμούμε επίσης ότι οι θεωρήσεις που κάναμε εδώ και αρκετές δεκαετίες είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρες και πολύτιμες και επιβεβαίωσαν όλη τους την χρησιμότητα και την δυναμική τους , με ιδιαίτερο τρόπο όσο αφορά τις αγροτικές περιοχές, για παράδειγμα στην Νότια Ευρώπη.
Πρόκειται για αγροτικές περιοχές όπου είναι εφικτό να συντονιστούν διαμέσου άτυπων μορφών οργάνωσης στο εσωτερικό του συγκεκριμένου χώρου υπό συζήτηση, αγωνιστικές πρωτοβουλίες και καταστάσεις, υλικής αυτονομίας και αντιστασιακού πνεύματος και κουλτούρας ουσιαστικής υφής, δημιουργίας δικτύων και πρακτικής επεξεργασίας στιγμών και συνθηκών υλικής αυτονομίας, μιας διαφορετικής εκδοχής του κόσμου, εξεγερτικής δουλειάς και αγώνα, οικοδομώντας έτσι έναν πολιτικό ελευθεριακό και αναρχικό ορίζοντα. Πρόκειται στην ουσία, περί των ΤΑΣ (Τοπικές αντιστασιακές συλλογικότητες) δηλαδή να αποπειραθούμε από τώρα να ζήσουμε σε υλικό και ανθρώπινο επίπεδο μέσα σε συγκεκριμένους χώρους την ζωή για την οποία αγωνιζόμαστε ενάντια στην καταστροφή που προκαλούν τα κράτη και το κεφάλαιο.
Nα επανεκκινήσουμε έτσι τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες και ταυτόχρονα να «βγούμε» με αυτό τον τρόπο από την μορφή της απλής ακτιβιστικής παρέμβασης τόσο της Θεωρητικής όσο και της πρακτικής για να εισχωρήσουμε σε μια προοπτική επαναστατικής και εξεγερτικής δυνατότητας. Μιας δυνατότητας, που δυστυχώς είναι καλά γνωστή και παρούσα μέσα στις αναλύσεις των κρατών της Ε.Ε και των ταξικών μας εχθρών, από το 2017, μέσα σε ένα έγγραφο που απευθύνονταν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που είχε ήδη γίνει αναφορά σε αυτό μέσα σε διάφορα κείμενα κατά την διάρκεια των τελευταίων αυτών χρόνων στην θεματική ενότητα με τίτλο «αποκάλυψη ή εξέγερση» υπογράμμιζε ότι μέσα στις αγροτικές ζώνες της Ανατολικής και της Νότιας Ευρώπης, ήδη γόνιμων όσο μας αφορά σε εσωτερικές αντιφάσεις, η κοινωνική κατάσταση ήταν εν δυνάμει εκρηκτική. Να γνωρίζουμε να εκμεταλλευτούμε και να καταστήσουμε γόνιμες τις αντιφάσεις που διανοίγονται και που μπορούν να διευρυνθούν την στιγμή κατά την οποία τα αφεντικά μας και τα κράτη της Ε.Ε. βρίσκονται σε δυσκολία και αποδυναμώνονται απέναντι στους αντιπάλους τους μέσα σε αυτόν τον παγκόσμιο πόλεμο. Για εμάς , τα πάντα συμπυκνώνονται στο να γνωρίζουμε να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που διανοίγονται μέσα σε συγκεκριμένες περιοχές με την προϋπόθεση ότι γνωρίζουμε να ερμηνεύσουμε τον χωρo-χρόνο σε βάθος και πλάτος γνωρίζοντας στην πράξη να κατευθύνουμε την πυξίδα μας βάσει των αρχών μας, γνωρίζοντας τα μαθήματα της ιστορικής εμπειρίας των ταξικών μας αγώνων που έχει δώσει η κοινωνική μας τάξη, προσδιορίζοντας κατ΄ αυτό τον τρόπο μια γενική γραμμή πλεύσης που την επεξεργαζόμαστε στο εσωτερικό μιας επαναστατικής δουλειάς ούτως ώστε τα διανοιγόμενα ρεύματα ενός συνταρακτικού και φρενήρους μέλλοντος αυτής της ιστορικής περιόδου να μην μας οδηγήσουν στην αποτυχία.
Το γεγονός αυτό το οποίο διαφαίνεται σήμερα ολοένα ευκολότερο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της κυρίαρχης τάξης, κυρίως της Δυτικής, διολισθαίνει σε επίπεδο στρατηγικής ανάλυσης σε μια συνθήκη μετα-ιστορικής ανοησίας καθώς και ελασσόνων προβλημάτων, εγκλωβισμένοι στην ψευδαίσθηση ενός αιωνίου παρόντος. Ας προσπαθήσουμε τώρα να εξετάσουμε τις κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές αντιφάσεις που προέκυψαν κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα μέσα σε δυο γεωγραφικές ζώνες που βρίσκονται στην γραμμή του ρήγματος της Ανατολικής Ευρώπης: την Ρουμανία και την Μολδαβία.
Το γεγονός ότι τα εδάφη που ανήκουν στο Ρουμανικό και το Μολδαβικό κράτος είναι διαφιλονικούμενα ανάμεσα στα δυο αντιπαρατιθέμενα καπιταλιστικά μπλοκ δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν. Τα θεσμικά γεγονότα του περασμένου χρόνου στην Ρουμανία (όπως για παράδειγμα το πραξικόπημα υπέρ της Ε.Ε του Δεκεμβρίου 2024) καταδεικνύουν πολύ καλά αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα. Δεν είναι εδώ ο χώρος για να μπούμε στην ζωντανή διάσταση του ζητήματος και των δυναμικών του. Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον, από την δική μας ταξική άποψη, να υπογραμμίσουμε τις κοινωνικές αντιφάσεις που θα μπορούσαν να προκύψουν. Για παράδειγμα, οι συνεχιζόμενες απεργίες των διδασκόντων για να επιτύχουν μια αύξησή του μισθού τους, ή οι έντονες διαμαρτυρίες των μεταφορέων και των μικροαγροτών στην Ρουμανία. Το Βουκουρέστι βρίσκεται σε αναβρασμό τώρα για περισσότερο από έναν χρόνο.
¨ «Θα πολιορκούσα το κοινοβούλιο μας. Κανένας δεν κάνει τίποτα για να καλυτερεύσει την οικονομική κατάσταση της χώρας. Οι μισθοί δεν αυξάνονται, αλλά αντίθετα οι τιμές των προϊόντων πρώτης ανάγκης συνεχίζουν να αυξάνονται. Δεν αντέχουμε άλλο», σχολιάζει ένας οδηγός ταξί στο Βουκουρέστι.
Η κατάσταση είναι η ίδια στην Μολδαβία, μια περιοχή σφηνωμένη μεταξύ της Ρουμανίας και της Ουκρανίας και άμεσο σημείο τριβής ανάμεσα στις φιλοδοξίες διεύρυνσης των κρατών και των καπιταλισμών της Ε.Ε. και των κλικών των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων που ωθούν την σύσφιξη των δεσμών με τη Μόσχα. Κατά τα τελευταία αυτά χρόνια οι δρόμοι του Κισινάου (πρωτεύουσας της Μολδαβίας) ήταν το θέατρο έντονων κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων ενάντια στην ακρίβεια.
Μέσα στην ταξική μας προοπτική, αυτήν ακριβώς την αντιεξουσιαστική και την επαναστατικά ντεφετιστική είναι ουσιαστικό να κατανοήσουμε τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εχθρός στη χώρα μας μέσα στα πλαίσια της αυξανόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ των κρατών και των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων και της αμερικάνικης κυρίαρχης τάξης.
«Με τέτοιους φίλους τι να τους κάνουμε τους εχθρούς;» Από την 24η Φεβρουαρίου 2022 η διάσημη πλέον φράση της Σαρλότ Μπροντ (Charlotte Bronte) συνοψίζει τέλεια την κατάσταση των αφεντικών της Ε.Ε. απέναντι στην αμερικάνικη αστική τάξη. Από τη χρονική στιγμή του σαμποτάζ του αγωγού φυσικού αερίου Νord stream σε βάρος των γερμανικών αφεντικών στην έναρξη του πολέμου, μέχρι τον εμπορικό πόλεμο, τους τελωνειακούς δασμούς και τα ζητήματα της περασμένης χρονιάς που αφορούσαν την τροφοδοσία της ενέργειας.
Το σταμάτημα της διέλευσης του ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη διαμέσου των αγωγών της Ουκρανίας στο τέλος του 2024 δημιούργησε δυσκολίες και μια αύξηση του κόστους σε ένα μεγάλο μέρος της ηπείρου, με προβλέψεις για σημαντική αύξηση των τιμολογίων. Το Σλοβακικό κράτος , μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. ήταν αυτό που επηρεάστηκε περισσότερο από αυτή τη απόφαση που πήρε το Κιέβο με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ και , παραδόξως, αλλά όχι και τόσο αν λάβουμε υπόψη μας την δύσκολη θέση όλων των κοινωνικών τάξεων της παλαιάς ηπείρου, της Ε.Ε. Η Ουάσιγκτον έχει φυσικά κάθε συμφέρον να επιβάλει το δικό της υγροποιημένο πανάκριβο φυσικό αέριο (LNG) (ένα σχέδιο το οποίο επίμονα επίσης είχε υποστηριχτεί από τον Ομπάμα τον Μπάϊντεν και τώρα από τον Τραμπ).
Η στρατηγική επίθεση ενάντια στους αγωγούς φυσικού αερίου Nord stream δεν αποτέλεσε φυσικά την τελευταία μάχη του πολέμου για την αγορά της Ευρωπαϊκής ενέργειας. Στις 11 Γενάρη 2025 μια επίθεση(αποτυχημένη) έγινε με εννέα ουκρανικά drones ενάντια στον σταθμό συμπίεσης “Russkaya” του αγωγού “Turkstream”, που διασχίζει τους θαλάσσιους πυθμένες της Μαύρης θάλασσας και φτάνει στην Ευρωπαϊκή Τουρκία και που είναι ο τελευταίος εν ενεργεία αγωγός που μεταφέρει ρώσικο αέριο προς τα ευρωπαϊκά κράτη όπως η Ουγγαρία και η Σερβία.
Τα τμήματα της Αμερικάνικης κυρίαρχης τάξης, που αναγνωρίζει μέσα στην ρεπουμπλικάνικη κυβέρνηση στην εξουσία τον αντιπρόσωπο και τον προωθητή των συμφερόντων της, επιταχύνουν τις πιέσεις για να ισχυροποιήσουν την «Γιάλτα 2.0» ενάντια στα αφεντικά της παλαιάς ηπείρου, ιδιαίτερα διαμέσου ενός είδους πληρωμής «πολεμικών αποζημιώσεων», δηλαδή επιβάλλοντας στα κράτη μέλη της Ε.Ε. να αγοράσουν επικερδώς προϊόντα «άμυνας» που κατασκευάστηκαν στις Η.Π.Α, αν θέλουν να αποφύγουν τον «μη ακόμη δοσμένο» πόλεμο, στο στρατιωτικό επίπεδο-των τελωνιακών δασμών. Ο Τραμπ προέβλεψε να μειώσει μέσα σε τέσσερα χρόνια από 900 δισεκατομμύρια σε 300 τον ετήσιο προϋπολογισμό του Πενταγώνου: Ο Ευρωπαϊκός μιλιταρισμός θα πρέπει να χρεωθεί για να απορροφήσει τις αγορές εξοπλισμών που οι Αμερικάνοι θα απέχουν εφεξής. Η αμερικανική βιομηχανία είναι πλήρως αποφασισμένη να καταλάβει την ευρωπαϊκή βιομηχανία της «άμυνας», στην οποία οι εισαγωγές από τις Η.Π.Α. αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 30% από το 2022. Για να έχουμε μια σφαιρική άποψη , της ανερχόμενης σύγκρουσης ( για την ώρα περιορισμένη σε εμπορικό και πολιτικό επίπεδο)μεταξύ της αμερικάνικης αστικής τάξης και αυτής της παλαιάς ηπείρου, πρέπει να προσθέσουμε τους αυξανόμενους συμβιβασμούς μεταξύ της Ρωσίας και των Η.Π.Α., με ιδιαίτερο τρόπο στον οικονομικό και τον ενεργειακό τομέα.
Η απαρχή του Παγκοσμίου πολέμου των τελωνειακών δασμών χαρακτηρίζεται όχι μόνο από την σκλήρυνση των συμφωνιών της Γιάλτας, αλλά επίσης από την ανανέωση του δόγματος Μονρόε, που στοχεύει άμεσα τους γείτονες των Η.Π.Α. (τον Καναδά και το Μεξικό)και αυτή την στιγμή με ιδιαίτερο τρόπο την Βενεζουέλα, οι οποίοι απειλήθηκαν να δουν τις εξαγωγές τους προς τις Η.Π.Α. να περιορίζονται. Όσο αφορά τον Καναδά, οι τελωνειακοί δασμοί αντιπροσωπεύουν επίσης ένα στοιχείο μιας επεκτατικής φάσης που φτάνει στο αποκορύφωμά της με την απειλή προσάρτησης του στις Η.Π.Α. Οι συνεχείς αλλαγές πορείας και η επιβάρυνση των εντάσεων χαρακτηρίζει τις βορειοαμερικάνικες εκμεταλλεύτριες τάξεις προς τον πραγματικό εχθρό τους: Τα κινεζικά αφεντικά, των Μανδαρίνων.
Η Κινεζική διευθύνουσα τάξη κατάφερε να της παραχωρηθούν από πλευράς των Η.Π.Α. μια σειρά οπισθοχωρήσεων πάνω στους τελωνειακούς δασμούς, όπως δείχνει η τελευταία συμφωνία που έγινε τον Μάϊο με την προσωρινή και τμηματική κατάργηση των τεράστιων τελωνειακών δασμών που τα δυο κράτη επέβαλλαν
Πράγματι σύμφωνα με τις νέες ισχύουσες συνθήκες οι Η.Π.Α θα μειώσουν από 145 στο 30 τους τελωνειακούς δασμούς των κινεζικών εμπορευμάτων ,ενώ το Κινεζικό κράτος , που είχε επιβάλλει κερδοσκοπικούς δασμούς θα τους μειώσει από 125 σε 10%.
Για τα Αμερικάνικα αφεντικά πρόκειται για την πολλοστή αμοιβαία συνθηκολόγηση, που καταδεικνύει τοn αυτοσχεδιασμό της στρατηγικής των Η.Π.Α., η οποία όταν τους επιβάλλει δηλώνει ότι θα χρησιμεύσουν στην επαναβιομηχάνιση της χώρας ενώ όταν τους καταργεί δηλώνει ότι θα χρησιμεύσει στην τόνωση του εμπορίου.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, στις απερίγραπτες αθλιότητες που χαρακτηρίζουν την διεξαγωγή και τη συνέχιση της πρώτης αυτοματοποιημένης γενοκτονίας της ιστορίας, προστίθενται οι συγκρούσεις μέσα στις περιοχές που περιτριγυρίζουν τα στενά του Ορμούζ, όπως ο μικρο-πόλεμος που γίνεται μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας και ο πόλεμος των 12 ημερών του Ισραήλ και των Η.Π.Α. ενάντια στο Ιράν.
Χρησιμοποιώντας το αναλυτικό και νοηματικό εργαλείο των «κρίσιμων στρατηγικών θαλασσίων περασμάτων», όσον αφορά για παράδειγμα τη σύγκρουση μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας, υπογραμμίζουμε ότι στο βάθος, διαφαίνεται το πρόβλημα της εξισορρόπησης των εμπορικών σχέσεων μεταξύ του Ινδικού κράτους και των Η.Π.Α.
Η τάση της επανατοποθέτησης της ινδικής αστικής τάξης απέναντι στις Η.Π.Α. ανέτρεψε την ισορροπία της υπο-ηπείρου. Ενώ το Πακιστανικό κράτος χρειάζεται άμεσο και πλατύ σύνορο με το κινεζικό έδαφος (θεμελιώδους σημασίας για την άμεση πρόσβαση στον Ινδικό ωκεανό με στόχο να παρακαμφθεί ένα ενδεχόμενο μπλόκο του στενού της Μάλακκα), η Ινδική αστική τάξη προσπαθεί με κάθε τρόπο να διακόψει αυτό το κανάλι εμπορικής συγκοινωνίας.
Γύρω από τα κρίσιμα στρατηγικά θαλάσσια περάσματα που είναι διαφιλονικούμενα μεταξύ των συνασπισμών των κρατών και των ανταγωνιστικών καπιταλισμών, του Ορμούζ και της Μάλακκα, διανοίγονται σημαντικές ταξικές αντιφάσεις. Φτάνει να σκεφτούμε τις τεράστιες κινητοποιήσεις και τις απεργίες που πολλαπλασιάζονται κατά την διάρκεια των τελευταίων ετών. Για παράδειγμα στην Ινδία, ξεκινώντας από το μεγάλο κύμα απεργιών που άρχισαν από το 2020 ενάντια στην εισαγωγή των νέων αγροτικών νόμων και την συγκυρία μεταξύ της κλιματικής και της έλλειψης νερού κρίσεων , του ρεβανσισμού της εθνικιστικής ινδικής ιδεολογίας, της ακόλουθης επανατοποθέτησης των εκμεταλλευτριών ινδουϊστικών τάξεων πάνω στο διεθνές σχέδιο του Παγκοσμίου πολέμου (βλέπε τον σχεδιαζόμενο εμπορικό δρόμο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, ανταγωνιστικό προς τον δρόμο του μεταξιού), έτσι όπως και της απελευθέρωσης της αγοράς άνθρακα και την κατάργηση του νόμου που απαγορεύει την χρήση της γης μέσω της εξαναγκαστικής συναίνεσης των τοπικών πληθυσμών, όλα αυτά είναι στοιχεία που αναμφίβολα προκαλούν σημαντικές δομικές ανατροπές καθώς και μια ισχυρή όξυνση των ταξικών αγώνων.
Ας ξαναεπιστρέψουμε όμως στην κατάσταση που μας απασχολεί περισσότερο άμεσα στα εδάφη όπου ζούμε και διανύουμε αυτή τη στιγμή αναφορικά, μεταξύ άλλων, την κατάσταση της Γροιλανδίας και των δρόμων που διασχίζουν τον Αρκτικό ωκεανό.
Η Γροιλανδία είναι το καινούριο νησί του Θησαυρού, όπου οι αστικές τάξεις της Κίνας, της Αμερικής, της Ρωσίας και της Ευρώπης, ανταγωνίζονται μέσα στους πάγους. Στρατηγικό σύνορο πάνω στους αρκτικούς δρόμους και πλούσια σε σπάνιες γαίες, σε φυσικό αέριο και σε πετρέλαιο, πολλαπλοί λόγοι προκάλεσαν κατά τα τελευταία αυτά χρόνια ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για αυτό το νησί, και σχεδόν όλοι αυτοί οι λόγοι είναι συνδεδεμένοι σε έναν παράγοντα: την κλιματική αλλαγή. Η κλιματική υπερθέρμανση προκαλεί το λιώσιμο των πάγων σε ολόκληρη την περιοχή της Αρκτικής, τροποποιώντας τα εδάφη της, διανοίγοντας εν δυνάμει καινούριους στρατιωτικούς και εμπορικούς δρόμους, αποκαλύπτοντας κρυμμένο πλούτο και κοιτάσματα «σπανίων γαιών» .
Εξαιτίας της Γεωγραφικής της Θέσης, η Γροιλανδία θεωρείται ως στρατηγική από τον αμερικάνικο μιλιταρισμό.
Το νησί είναι περικυκλωμένο από στενά που οδηγούν στα βοειοδυτικά και τα βορειοανατολικά περάσματα του αρκτικού ωκεανού με την διάνοιξη δρόμων που θα είναι ολοένα και περισσότερο διαπλεύσιμοι στο προσεχές μέλλον. Οι Η.Π.Α. δεν θέλουν οι υπόλοιπες δυνάμεις να επωφεληθούν από αυτή την κατάσταση. Το λιώσιμο των πάγων θα επιτρέψει εκτός των άλλων την επωφελή εκμετάλλευση των μεταλλευτικών κοιτασμάτων που βρίσκονται πάνω στο νησί που είναι πλούσιο σε σπάνια μέταλλα.
Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2023 επιβεβαίωσε την παρουσία των 25 από τα34 μέταλλα που θεωρούνται ως «πρώτες ύλες κρίσιμης σημασίας» από την Ευρωπαϊκή επιτροπή, μεταξύ των οποίων ο γραφίτης και το λίθιο. Όμως, στο εσωτερικό του μηχανισμού των διαφόρων πολεμικών οικονομιών , όπου η ασφάλεια της τροφοδοσίας τροφίμων παίζει έναν κορυφαίο ρόλο στη σύγκρουση μεταξύ ανταγωνιστικών καπιταλισμών (όπως στην περίπτωση της Αφρικής μέσα στην κούρσα για την κατάληψη και την θήρευση των αναγκαίων εδαφών για την διατροφική ανεξαρτησία» των διαφόρων εμπόλεμων δυνάμεων πάνω στην παγκόσμια σκακιέρα), οι υποθαλάσσιοι πυθμένες της Γροιλανδίας είναι αναγκαίοι για το ψάρεμα, διότι πολλά από τα αλιευτικά αποθέματα μετακινούνται αυτή τη στιγμή προς τον Βορά, ενδυναμώνοντας έτσι την δυναμικότητα της ψαραγοράς του Nuuk (πρωτεύουσας του νησιού).
Ο ασταμάτητος ανταγωνισμός για τον έλεγχο του μεγαλύτερου νησιού του κόσμου, των στενών του και των θαλασσών του (ο ίδιος ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν πήγε στο Nuuk στις 15 του περασμένου Ιουνίου για «να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα» αυτού του εδάφους που έχει αποικιοποιηθεί από την Δανία) αγγίζει τις κοινωνικές αντιφάσεις πάνω στο νησί: οι διαμαρτυρίες των τοπικών κοινοτήτων Ινουϊτ πολλαπλασιάζονται εξαιτίας της υφαρπαγής των εδαφών και των παρακείμενων πηγών του νερού ενώ ταυτόχρονα αυξάνονται οι δείκτες της ανεργίας και οι ελλείψεις στον τομέα της υγείας που αρχίζουν να προκαλούν σημάδια δυσαρέσκειας στη χώρα.
Η περιοχή της Αρκτικής βρίσκεται στην διαδικασία να γίνει ένα καινούριο σύνορο του στρατηγικού και του εμπορικού ανταγωνισμού. Εκτιμάται ότι η Αρκτική εμπεριέχει περίπου το 13% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου, το 30% των αποθεμάτων του φυσικού αερίου καθώς και μεγάλες ποσότητες των αλιευτικών αποθεμάτων και των αποθεμάτων των σπανίων γαιών.
Το κινέζικο και το ρωσικό κράτος διεξάγουν τις επιχειρήσεις τους στην Αρκτική, εμπλέκοντας τα νησιά Σβάλμπαρντ και την Ισλανδία.Ο έλεγχος του κυβερνοχώρου και των ωκεάνιων πυθμένων είναι μια θεμελιώδης βάση για τον πόλεμο και για την μεταβολή της κοινωνίας και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής προς την αριθμητική-ψηφιακή φάση με αρκετά σαφή τρόπο πλέον στην περιοχή της Αρκτικής, όπου λαμβανομένου υπόψη της αυξανόμενης δραστηριότητας του ρωσικού και του κινέζικου καπιταλισμού στον τομέα των ψηφιακών υποδομών μέσω των υποθαλάσσιων καλωδίων το ΝΑΤΟ εκπονεί καινούρια σχέδια που « στοχεύουν να καταστήσουν λιγότερο ευάλωτο το ίντερνετ στα διάφορα σαμποτάζ,» ανακατευθύνοντας τις ροές των δεδομένων προς το διάστημα, σε περίπτωση ζημιάς των υποθαλάσσιων καλωδίων.
Η δραστηριότητα εξόρυξης στα βαθειά νερά θα μπορούσε να αρχίσει ακόμη και αυτή την χρονιά. Στις αρχές Απριλίου 2024, τα μέλη της Διεθνούς Αρχής των θαλασσίων πυθμένων (ISA) αναθεώρησαν τους κανόνες που διέπουν την εκμετάλλευση των θαλασσίων πυθμένων. Η καινούρια κούρσα προς τον χρυσό των αβύσσων ξεκίνησε την περασμένη χρονιά με ένα νόμο του Νορβηγικού κράτους που επιτρέπει την εξορυκτική εκμετάλλευση σε εμπορικό επίπεδο. Η επίπτωση ( σε κάθε περίπτωση) επίσης περιβαλλοντικού χαρακτήρα αυτών των αποφάσεων θα προκαλέσει αναμφίβολα την καταστροφή ολόκληρων οικοσυστημάτων, χωρίς βέβαια να συνυπολογίζεται και το γεγονός ότι το 90% της πλεονάζουσας θερμοκρασίας που οφείλεται στην κλιματική υπερθέρμανση απορροφάται από τους ωκεανούς, καταστρέφοντας έτσι την ισορροπία που διατηρεί την ζωή σε αυτό τον πλανήτη.
Στην ουσία, ο πόλεμος ενάντια στην ίδια την ύπαρξη της ζωής συνεχίζεται και διακλαδίζεται μέσα σε όλες του τις μορφές. Ο πόλεμος βρίσκεται κατά συνέπεια ολοένα περισσότερο ξεκάθαρα μέσα στην καρδιά ενός κόσμου που στην κυριολεξία πλέον είναι άκαρδος. Ενώ λοιπόν τα αφεντικά μας συνεχίζουν πυρετωδώς να εξοπλίζονται για τον παγκόσμιο πόλεμο, η τετριμμένη ερώτηση που κάνουμε είναι η εξής: Ποιος θα πληρώσει τον επανεξοπλισμό των κρατών και των ντόπιων αστικών τάξεων ;
Κατά τους τελευταίους αυτούς μήνες μέσα σε ένα άρθρο του τύπου που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας: « Η Ευρώπη πρέπει να μειώσει το κοινωνικό της κράτος για να φτιάξει ένα πολεμικό κράτος», οι “Financial Times” υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη πρέπει να μειώσει τις κοινωνικές της δαπάνες ούτως ώστε να εξασφαλίσει την ικανότητα υποστήριξης ενός σημαντικού επανεξοπλισμού. Η συμφωνία στοχεύει να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες των κρατών μελών του ΝΑΤΟ στο 5% του ΑΕΠ, μια απόφαση της συνάντησης της Χάγης η οποία κατευθύνεται άμεσα προς αυτή την κατεύθυνση, όπως επίσης και η αρπαγή των μικρών ιδιωτικών τραπεζικών λογαριασμών, που βρίσκονται επίσης παρόντες μέσα στα σημεία του σχεδίου που διαρθρώνεται ο ευρωπαϊκός επανεξοπλισμός, όπως προαναφέραμε.
Όλα τα προηγούμενα στα οποία αναφερθήκαμε επιβεβαιώνουν ανεπιφύλακτα τον ισχυρισμό μας ότι για όσο καιρό ακόμη θα συνεχίζουν να υπάρχουν τα κράτη και οι καπιταλισμοί, οι ελπίδες για την επικράτηση μιας παγκόσμιας και διαρκούς ειρήνης θα εξακολουθήσουν να είναι εντελώς παράλογες (ότι και να λένε, είτε οι διάφορες κασσάνδρες, είτε αντίθετα οι κάθε λογής καλοθελητές, σε οποιονδήποτε ιδεολογικό χώρο και αν αυτοί ανήκουν), διότι, και αυτό δεν θα κουραστούμε ποτέ να το τονίζουμε, η άρνηση του πολέμου επιβάλλει, πριν από οτιδήποτε άλλο πρώτα, την άρνηση του κράτους και του κεφάλαιου, απέναντι σε αυτόν ακριβώς τον σημερινό κόσμο των συγκρούσεων και των γενικευμένων αθλιοτήτων που βαδίζει ολοταχώς και χωρίς καμιά απολύτως αμφιβολία προς την άβυσσο και την αυτοκαταστροφή και όπου, ευτυχώς ακόμη, δραματικά γεγονότα, όπως η Παλαιστινιακή αντίσταση,(πραγματική και καθαυτή αναζωογονητική δύναμη που ξαναδίνει την ελπίδα σε όλες τις ανά τον κόσμο εκμεταλλευόμενες τάξεις) η εξέγερση του Λος Άντζελες καθώς και η αυξανόμενη συχνότητα των υπολοίπων, ανά τον κόσμο, εξεγέρσεων και των κοινωνικών κινητοποιήσεων , των αγώνων και των εκδηλώσεων καθημερινής ανυπακοής, αποτελούν σίγουρα προαναγγελίες φωτεινών γεγονότων τα οποία θρυμματίζουν την παλιά τάξη αυτού του ανελέητου κόσμου, και είναι, πολύ πιθανά, τα σημάδια μιας νέας προλεταριακής εφόδου ενάντια στα κάστρα της αλλοτρίωσης και της εκμετάλλευσης.
Δεν θα υπάρξει ποτέ καμιά νύχτα που θα είναι ικανή να εμποδίσει τελειωτικά την ανατολή του ¨Ηλιου.
Κατά την άποψή μας, οι ανταγωνισμοί και τα εθνικά μίση αποτελούν μέρος των μέσων τα οποία διαθέτουν οι κυρίαρχες τάξεις ώστε να συνεχιστεί η σκλαβιά των εργαζομένων. Όσον αφορά δε το δικαίωμα των μικρών εθνοτήτων να διαφυλάξουν, αν το επιθυμούν, τη γλώσσα και τα έθιμά τους, πρόκειται απλά για ένα ζήτημα ελευθερίας που δεν πρόκειται να βρει την τελική του λύση μέχρι τη στιγμή που ,εφόσον θα έχουν καταστραφεί πλέον τα κράτη, κάθε ανθρώπινη ομάδα, και επίσης κάθε άτομο ξεχωριστά, θα έχει το δικαίωμα να ενωθεί με κάθε άλλη ομάδα ή να διαχωριστεί από αυτήν, σύμφωνα πάντα με την επιθυμία του.
Ερρίκο Μαλατέστα
