από Ανώνυμος
Ο Αναρχικός Συντονισμός Λατινικής Αμερικής και συγγενικές οργανώσεις καταδικάζουν τις απειλές άμεσης επέμβασης στην Βενεζουέλα από την Αμερικανική κυβέρνηση, υπό την ηγεσία της διοίκησης του Τραμπ.
Οι προσπάθειες αυτές και οι απειλές επέμβασης δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, ούτε και είναι προσωρινές απαντήσεις στα υποτιθέμενα προβλήματα της «ασφάλειας», των «εμπορίου ναρκωτικών», ή της «τρομοκρατίας». Αντίθετα, αποτελούν μέρος μιας μακράς ιστορίας ιμπεριαλιστικών αναμίξεων στην Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, τις συνέπειες των οποίων έχουν συστηματικά βιώσει οι καταπιεσμένοι λαοί και τάξεις της περιοχής.
Η ιστορία είναι καλά γνωστή: κάθε φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες επικαλέστηκαν τις προφάσεις αυτές, το αποτέλεσμα ήταν η κοινωνική καταστροφή, η απώλεια κυριαρχίας, και η βία. Στον Παναμά το 1989, στο Ιράκ το 2003, και οι πολλαπλές παρεμβάσεις στην περιοχή μας φανερώνουν ότι όλα αυτά δεν αφορούν την «υπεράσπιση της δημοκρατίας», αλλά τον πολιτικό, στρατιωτικό, και οικονομικό έλεγχο. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, οι απειλές αυτές πραγματοποιούνται μετά από περισσότερο από μια δεκαετία οικονομικού αποκλεισμού που έχει πλήξει βάναυσα τις καθημερινές ζωές των ανθρώπων, βαθαίνοντας τις ελλείψεις, την επισφάλεια, και την επιδείνωση των υλικών συνθηκών της διαβίωσης.
Ως προς αυτά, είναι ουσιώδες όπως τονίσουμε ότι η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα δεν τιμωρεί τις άρχουσες ελίτ, αλλά αντίθετα βλάπτει άμεσα τους λαϊκούς τομείς. Οι αποκλεισμοί, οι κυρώσεις, ο στρατιωτικός εκφοβισμός και η οικονομική ασφυξία δεν είναι «χειρουργικά» εργαλεία: αποτελούν μηχανισμούς οικονομικού πολέμου που αποσκοπούν στην καταστολή της αντίστασης ενός ολόκληρου λαού, την πειθάρχηση του, και τον εξαναγκασμό του στην αποδοχή της ζωής του ως υποτελούς τάξης.
Ένα πρόσφατο και εντυπωσιακό παράδειγμα της λογικής αυτής είναι η πράξη της πειρατείας και οφθαλμοφανούς ληστείας ενός τάνκερ μεταφοράς πετρελαίου της Βενεζουέλας από ένοπλο στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ, το οποίο κατέλαβαν και ιδιοποιήθηκαν υπό την προστασία των μονομερών κυρώσεων. Πέραν των νομικών τεχνασμάτων με τα οποία η Ουάσινγκτον επιχειρεί να δικαιολογήσει τις πράξεις αυτές, αυτό που παραμένει καταφανές είναι η άσκηση στην σύγχρονη πειρατεία: την χρήση στρατιωτικής, δικονομικής, και οικονομικής ισχύος για την ιδιοποίηση πόρων. Αυτό δεν αποτελεί επίθεση στο κράτος της Βενεζουέλας μόνο, αλλά και άμεση επιθέση στον λαό της, διότι με κάθε φορτίο που καταλαμβάνεται, κάθε περιουσιακό στοιχείο που παρακρατείται, και κάθε ιδιοκτησία που κατάσχεται, επιδεινώνονται οι βιοτικές συνθήκες που έχουν επιβληθεί με το εμπάργκο.
Επιπλέον, η στυγνή τους αδιαφορία για τις ζωές των ανθρώπων γίνεται φανερή με την απόλυτη ασυδοσία με την οποία εκτόξευσαν εκρηκτικά σε αλιευτικά σκάφη στα παράκτια ύδατα της Βενεζουέλας αφαιρώντας όχι μόνο τα μέσα επιβίωσης του λαού, αλλά και τις ζωές τους τις ίδιες καθώς και το δικαιώμα τους να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους ενάντια σε αναπόδεικτες κατηγορίες. Η σφαγή μεταδόθηκε από την τηλεόραση και αποτέλεσε λόγο εορτασμών για τους εξουσιαστές.
Οι τύποι αυτοί δράσεων φανερώνουν με κάθε σαφήνεια την σημασία που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδίδουν στην έννοια της «διεθνούς τάξης» την οποία ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται: ένα σύστημα στο οποίο οι μεγάλες δυνάμεις διατηρούν μονομερώς το δικαιώμα να αποφασίζουν ποιος μπορεί να εμπορεύεται, ποιός μπορεί να παράγει, και ποιός πρέπει να τιμωρείται. Το Διεθνές Δίκαιο είναι επιλεκτικό, ευέλικτο για τους συμμάχους, και κτηνωδώς αδιάλλακτο για όσους δεν υποτάσσονται. Στην συνάφεια αυτή, η κατάληψη πλοίων, το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων, και οι οικονομικές κυρώσεις εφαρμόζονται ως πολεμικά όπλα, ακόμη κι αν παρουσιάζονται ως διοικητικά μέτρα.
Η πρόσφατη βράβευση με το Βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη της Μαρία Κορίνα Ματσάδο ακολουθεί την ίδια λογική του κυνισμού και των δυο μέτρων και σταθμών. Οι τύποι αυτοί βραβείων δεν εκφράζουν οικουμενικές αξίες, αλλά περισσότερο γεωπολιτικές ευθυγραμμίσεις. Μακράν από το να αντιπροσωπεύει την γνήσια υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού της Βενεζουέλας, η αναγνώριση αυτή επιδρά ως μια πολιτική χειρονομία εκ μέρους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων προς μια ηγέτιδα που έχει ανοικτά υποστηρίξει τις κυρώσεις, τους οικονομικούς αποκλεισμούς, και τις απειλές επέμβασης. Η άκρα δεξιά της Βενεζουέλας, μακράν από το να προτείνει κάποια λύση για τις εργατικές τάξεις, παρουσιάζεται έτσι ως ο απαραίτητος συνέταιρος σε μια στρατηγική που βαθαίνει την κοινωνική οδύνη και εξάρτηση.
Η σαφής επαναδιατύπωση του Δόγματος Μονρό σε πρόσφατα κυβερνητικά έγγραφα και στις δηλώσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ μόνο επιβεβαιώνουν την συγκεκριμένη επιλογή στρατηγικής. Το παλιό σύνθημα «η Αμερική για τους Αμερικανούς» — δηλαδή, τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον — ανακαλείται ξανά χωρίς ευφημισμούς, αποκαθιστώντας την ιδέα της Λατινικής Αμερικής ως φυσικής ζώνης της επικυριαρχίας τους. Αυτό δεν απειλεί μόνο την Βενεζουέλα, αλλά όλους τους λαούς της ηπείρου, νομιμοποιώντας τις επεμβάσεις, την οικονομική πίεση, τα πραξικοπήματα, και την εξαναγκασμένη ευθυγράμμιση των κυβερνήσεων που αποκλίνουν από τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Ένα κραυγαλέο παράδειγμα όλων αυτών υπήρξε η άνευ προηγουμένου παρέμβαση της κυβέρνησης Τραμπ στην Αργεντινή τους πρόσφατους μήνες, ειδικότερα στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής, στην αγορά ξένου συναλλάγματος, μέχρι και στην εκλογική διαδικασία, προσφέροντας μια αναπάντεχη ώθηση στην κυβέρνηση του Μιλέϊ.
Στην παρούσα συνάφεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτελούν πια έναν χωρίς αντίπαλο παίκτη, αν και παραμένουν ο κεντρικός παίκτης σε μια παγκόσμια τάξη βασισμένη στην βία, την λεηλασία, και την επιβολή. Η αυξανόμενη επιθετικότητα τους αντανακλά επίσης τις εσωτερικές τους κρίσεις και την ανάγκη τους να αποκαταστήσουν τον έλεγχο επί των πλούσιων σε πετρέλαιο, ορυκτά, νερό, και βιοποικιλότητα, στρατηγικών περιοχών. Η Λατινική Αμερική, για μια ακόμη φορά, φανερώνεται ως τα κλοπιμαία και η οπισθοφυλακή ενός ιμπεριαλιστικού σχεδίου το οποίο παραμένει βαθιά επικίνδυνο.
Η υπεράσπιση του αυτο-καθορισμού των λαών — κυριαρχούμενων, εκμεταλλευόμενων, και καταπιεσμένων τάξεων εντός των έτσι αποκαλούμενων «εθνικών» συναφειών — δεν υπονοεί την εξιδανίκευση των κυβερνήσεων ή την άρνηση των εσωτερικών αντιφάσεων που ελλοχεύουν στην πραγματικότητα της Βενεζουέλας, και στις οποίες παραμένουμε επικριτικοί, αλλά περισσότερο την σαφή απόρριψη της ξένης επέμβασης και την επιβεβαίωση του δικαιώματος κάθε κυριαρχούμενης, εκμεταλλευόμενης, και καταπιεσμένης τάξης να αγωνιστεί για την βελτίωση του πεπρωμένου της χωρίς αποκλεισμούς, απειλές, ή σφετερισμούς. Με την έννοια αυτή, επιβεβαιώνουμε πως η οργάνωση απέναντι στην κατάσταση αυτή δεν μπορεί να προέλθει από τα πάνω ή να ανατεθεί σε κρατικές δομές, αλλά ότι μπορεί να δομηθεί μόνο από τα κάτω, μέσω της λαϊκής οργάνωσης και της άμεσης συμμετοχής όλων εκείνων που συντηρούν την καθημερινή ζωή κάτω από συνθήκες πολιορκίας.
Η περίπτωση του λεηλατημένου πλοίου, όμοια με τον οικονομικό αποκλεισμό στο σύνολο του, φανερώνει ότι ο ιμπεριαλισμός δεν επιδιώκει να «διορθώσει» τις κυβερνήσεις, αλλά μάλλον να καθυποτάξει ολόκληρους λαούς μέσω της πείνας, της απομόνωσης, και της συλλογικής τιμωρίας.
Στην Βενεζουέλα, όπως και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική, ακόμη και εν μέσω των δυσκολιών που προκαλεί η γραφειοκρατικοποίηση, οι περιορισμοί, και οι εντάσεις με το κράτος που τείνουν να αποδυναμώνουν τις οργανώσεις βάσεις, οι κολλεκτίβες, οι εδαφοποιημένοι χώροι, και οι μορφές λαϊκής οργάνωσης συντηρούν την καθημερινή υλική και κοινωνική αντίσταση απέναντι στο εμπάργκο, τις ελλείψεις, και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Ο αγώνας μας υπερβαίνει τα σύνορα που επιβάλλουν τα κράτη και μας ενώνει όλους με τις καταπιεσμένες τάξεις. Η ιμπεριαλιστική κυβέρνηση στον Βορρά έχει αναλάβει μια ξενοφοβική, ρατσιστική, και καταδιωκτική στάση προς τις μεταναστευτικές κοινότητες εντός της επικράτειας της. Η επίθεση στην Βενεζουέλα βασίζεται ιδεολογικά στον εγγενή ρατσισμό του κράτους των ΗΠΑ — όπως και σε άλλα κράτη — τον οποίο προβάλλει στο εξωτερικό και στο εσωτερικό προς όφελος των κυρίαρχων τάξεων της χώρας αυτής.
Ενώπιον της επίθεσης αυτής, ως αναρχικοί καταδικάζουμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και επιμένουμε ότι η λύση δεν θα προέλθει από ισχυρότερα κράτη ή διπλωματικές διαφωνίες μεταξύ δυνάμεων, ούτε και από τους έτσι αποκαλούμενους διεθνείς οργανισμούς που έχουν δημιουργηθεί από και για τα κράτη, αλλά από την διαμόρφωση ενός ισχυρού λαού, οργανωμένου από τα κάτω, με πολιτική ανεξαρτησία και πραγματική δυνατότητα αντίστασης στην εξουσία.
Η ιστορία της Λατινικής Αμερικής φανερώνει πως κάθε επέλαση του ιμπεριαλισμού έχει συναντήσει αντίσταση ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες. Αυτή είναι που διατηρεί την αξιοπρέπεια και την δυνατότητα για την συλλογική απάντηση. Αποτελεί την υλική βάση της λαϊκής ισχύος από τα κάτω.
Αντιμέτωποι με τον ιμπεριαλισμό η ουδετερότητα είναι ανέφικτη. Είτε είσαι με την πλευρά της κυριαρχίας, της λεηλασίας, και του πολέμου, είτε με την πλευρά των καταπιεσμένων.
Η δέσμευση μας είναι μακροχρόνια αλλά σαφής: να ενδυναμώσουμε την λαϊκή οργάνωση, να βαθύνουμε την αντίσταση, και να δομήσουμε από τα κάτω τον χειραφετησιακό ορίζοντα των καταπιεσμένων τάξεων του κόσμου.
Ο Ιμπεριαλισμός δεν θα περάσει!
Μακροβιότητα σε όσους αγωνίζονται!
Coordinación Anarquista Latinoamerica/Αναρχικός Συντονισμός Λατινικής Αμερικής (CALA)
· Federación Anarquista Uruguaya (FAU) – Ουρουγουάη
· Federación Anarquista Santiago (FAS) – Χιλή
· Coordenação Anarquista Brasileira (CAB) – Βραζιλία
· Federación Anarquista Rosario (FAR) – Aργεντινή
· Organización Anarquista Resistencia (OAR) – Aργεντινή
· Organización Anarquista Tucumán (OAT) – Aργεντινή
· Organización Anarquista Cordoba (OAC) – Aργεντινή
· Organización Anarquista Santa Cruz (OASC) – Aργεντινή
· La Tordo Negro – Organización Anarquista Enterriana – Aργεντινή
· Organización Anarquista Impulso – Aργεντινή
